ΓΙΑ ΤΑ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ ΤΑΛΛΑΙΩΝ

Χαιρετισμός του θιάσου μετά το τέλος της παράστασης στα Χελιανά

ΔΗΜΟΣ ΚΟΥΛΟΥΚΩΝΑ
ΤΑΛΛΑΙΑ 2009

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 10 Αυγούστου 2009 η κεντρική εκδήλωση του Φεστιβάλ «Ταλλαία» του Δήμου Κουλούκωνα.
Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε στο Γαράζο όπου εορτάστηκε πανηγυρικά η δεκαετία του σημαντικού αυτού πολιτιστικού θέσμου.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με χαιρετισμό του Δημάρχου κ. Δημήτρη Κόκκινου και συνεχίστηκε με ομιλία του Προέδρου της οργανωτικής επιτροπής των Ταλλαίων κ. Μανούσου Κλάδου.
Ακολούθησε η απονομή τιμητικών διακρίσεων στον Φιλόλογο, Συγγραφέα και Πρόεδρο της Ιστορικής & Λαογραφικής Εταιρείας Ρεθύμνου, κ. Μιχάλη Τρούλη για την ουσιαστική συμβολή του στην οργάνωση καθιέρωση και εξέλιξη του Φεστιβάλ «Ταλλαία» του Δήμου Κουλούκωνα καθώς και για την εν γένει προσφορά του στην ιστοριογραφία και στα γράμματα καθώς και στον Καθηγητή Θεάτρου, Θεατρικό Συγγραφέα και Σκηνοθέτη κ. Γεώργιο Χατζηδάκη, ο οποίος μέσα από τα Θεατρικά Έργα «Τάλως», «Φρονίμη της Αξού» και «Αλοίδες» Νύμφες, προσδιόρισε επακριβώς τη φιλοσοφία του Φεστιβάλ και το κατέστησε γνωστό Πανελληνίως.
Η εκδήλωση έκλεισε με την παρουσίαση του θεατρικού και μουσικοχορευτικού δρώμενου « Ο Ψηλορείτης τραγουδά τους Μύθους του» του Γιώργη Χατζηδάκη, που βασίζεται στους μύθους της Ευρώπης, του Τάλου, της Φρονίμης της Αξού και των Αλοίδων Νυμφών.
Την εκδήλωση συντόνισε το μέλος της επιτροπής πολιτισμού του Δήμου Κουλούκωνα κ. Γιώργος Πολίτης.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥ
Στον χαιρετισμό του ο Δήμαρχος Κουλούκωνα κ। Δημήτρης Κόκκινος ανέφερε τα εξής:
«Φίλες και Φίλοι,
σας καλωσορίζω απόψε στην κεντρική εκδήλωση για τα δέκα χρόνια των ΤΑΛΛΑΙΩΝ και σας ευχαριστώ για την παρουσία σας.
Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι φτάσαμε ήδη στις δέκα διοργανώσεις αυτού του πολιτιστικού φεστιβάλ.
Των επίσημων εκδηλώσεων του δήμου μας, που αποτελούν πλέον θεσμό.
Ήταν από την αρχή στόχος της Δημοτικής Αρχής να δημιουργήσει μια πολιτιστική διοργάνωση.
Και αισθάνομαι, ότι αυτός ο στόχος έχει πετύχει.
Τα ΤΑΛΛΑΙΑ έχουν γίνει αγαπητά από τους δημότες μας, οι οποίοι στηρίζουν τις εκδηλώσεις και τις επιζητούν.
Για την επιτυχία αυτή ευθύνονται αποκλειστικά οι συνδημότες μας, οι οποίοι εθελοντικά ασχολούνται και προάγουν τα πολιτιστικά δρώμενα στον τόπο μας.
Αναφέρομαι στην επιτροπή πολιτισμού, την οποία συγχαίρω και ευχαριστώ για τη δουλειά της, καθώς και στους πολιτιστικούς συλλόγους των οικισμών μας, οι οποίοι με μεράκι τις φιλοξενούν και συμβάλλουν καθοριστικά στην επιτυχία τους.
Θεωρώ δε ιδιαίτερη τη συμβολή των δύο αγαπητών φίλων και συνεργατών, του Μιχάλη Τρούλη και του Γιώργη Χατζηδάκη, τους οποίους το Δημοτικό Συμβούλιο ομόφωνα ψήφισε να τιμήσουμε για την προσφορά τους στον πολιτισμό και στα ΤΑΛΛΑΙΑ.
Αισθάνομαι, ότι μέχρι στιγμής όλο αυτό το εγχείρημα έχει πετύχει.
Σίγουρα θα πρέπει να εξελίξουμε αυτή την προσπάθεια.
Πιστεύω, ότι στα χρόνια που έρχονται, θα έχουμε καινούργια δεδομένα και θα προσπαθήσουμε για ακόμα πιο πετυχημένες διοργανώσεις.
Και αυτό θέλω να είναι το μήνυμα μας για απόψε.
Θα συνεχίσουμε όλοι μαζί για ένα ακόμα καλύτερο φεστιβάλ.
Και πάλι σας καλωσορίζω στο δήμο μας και εύχομαι να σμίγουμε στις πλατείες μας πολλά χρόνια ακόμα για να γιορτάζουμε τα ΤΑΛΛΑΙΑ.
Σας ευχαριστώ.»

ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ Δ। Σ। ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΑΝΟΥΣΟΥ ΚΛΑΔΟΥ

Ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Κουλούκωνα και της Επιτροπής Πολιτισμού κ. Μανούσος Κλάδος στην ομιλία του με θέμα «Δέκα Χρόνια Ταλλαία Ιστορία, Φιλοσοφία, Προοπτικές» ανέφερε τα εξής :

«Φίλες και Φίλοι,
για μένα και για τους συνεργάτες μου στην επιτροπή πολιτισμού είναι μια ιδιαίτερη βραδιά η αποψινή.
Και η ιδιαιτερότητα της αυτή έγκειται στο γεγονός, ότι πρόκειται για μια εκδήλωση που τη βαπτίσαμε εορταστική.
Της δώσαμε ένα πανηγυρικό χαρακτήρα, καθώς συμπληρώνεται μια ολόκληρη δεκαετία δουλειάς.
Μια ολόκληρη δεκαετία κατά τα διάρκεια της οποίας δεν κάναμε τίποτα περισσότερο από το να πειραματιστούμε γύρω από το τι πραγματικά θα θέλαμε να δημιουργήσουμε.
Όμως, για να σας εξηγήσω τι ακριβώς εννοώ μιλώντας για ένα πειραματισμό, που κλείνει φέτος δέκα ολόκληρα χρόνια, νομίζω, ότι οφείλω να κάνω και την αντίστοιχη σύντομη αναδρομή.
Να επιστρέψω στην άνοιξη του έτους 2000, όταν ακόμα δεν υπήρχε δημαρχείο και ο μόλις προ ενός έτους εκλεγμένος πρώτος δήμαρχος της περιοχής, όρισε την πρώτη επιτροπή πολιτισμού, η οποία και συνεδρίασε στο πρώην κοινοτικό κατάστημα του Γαράζου.
Μιλήσαμε πολύ τότε. Ανταλλάξαμε πολλές απόψεις και ιδέες. Είχαμε όλοι μας πολύ κέφι. Εγώ και ο Τίτος Χνάρης ως δημοτικοί σύμβουλοι. Ο Μιχάλης Τρούλης ο καθηγητής, ο αείμνηστος παπά – Θεμιστοκλής Μαρκάκης, ο σημερινός Ηγούμενος της Μονής Βωσσάκου π. Τιμόθεος και η Κωστούλα Παπαδογιάννη-Φράρου από την Αγιά, ήμασταν εκείνοι μαζί με τον Δήμαρχο, οι οποίοι συζητήσαμε και συντάξαμε το πρώτο πρόγραμμα του Φεστιβάλ.
Και αφού αποφασίσαμε, ότι θέλαμε ένα πολιτιστικό γεγονός, τότε τέθηκε και το ζήτημα του πως θα το ονομάσουμε.
Ειπώθηκαν και γι’ αυτό πολλά. Κατατέθηκαν αρκετές προτάσεις. Μίλησα τελευταίος και είπα τη λέξη Ταλλαία, ως προερχόμενα δρώμενα από τον Τάλω.
Η πρόταση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό.
Ο Μιχάλης Τρούλης μας προσδιόρισε τη γραφή της λέξης ώστε να μην γράφεται με έψιλον και ένα λάμδα όπως τα Ταλέα όρη αλλά με δύο λάμδα και άλφα γιώτα το έ, ώστε να ξεχωρίζει, ότι αναφερόμαστε σε δρώμενα προερχόμενα από τον Τάλω. Και έτσι βαπτισμένο πλέον το φεστιβάλ ξεκίνησε.
Ξεκίνησε ένα ταξίδι που συνεπήρε μαζί του όλους τους δημότες του μικρού αυτού Μυλοποταμίτικου δήμου.
Και το ταξίδι αυτό, άλλοτε ήρεμο και άλλοτε σε φουρτουνιασμένες θάλασσες έγινε γνωστό παντού. Καθιερώθηκε και μέχρι σήμερα καλά κρατεί.
Στην πορεία μάλιστα μπήκαν και άλλα άτομα στην επιτροπή πολιτισμού. Ο Στέλιος Πατελάρος και ο Γιάννης Παπαδάκης από την Αξό. Η Αγγελική Καλοκύρη από τις Αλόιδες και τα τελευταία χρόνια ο Μανώλης Χνάρης από τα Λιβάδια και ο Γιώργης Πολίτης από τις Δαφνέδες.
Αρχίσαμε να πηγαίνουμε από χωριό σε χωριό.
Παρουσιάσαμε παραστάσεις και συναυλίες σε χωριά που ποτέ μέχρι τότε δεν είχαν φιλοξενήσει τέτοια γεγονότα και δεν ήξεραν τι ήταν το θέατρο ή πως εκτός από τα πανηγύρια, υπάρχουν και οι συναυλίες, οι εκθέσεις και οι άλλες εκδηλώσεις.
Όταν ξεκινήσαμε, σε πολλά από τα χωριά μας δεν υπήρχαν καν πολιτιστικοί σύλλογοι. Σήμερα έχουν όλα και δουλεύουν όλοι με ιδιαίτερα αξιόλογα αποτελέσματα.
Μέσα από το φεστιβάλ, αρχίσαμε να γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Να νιώθουμε όλοι κάτοικοι του ίδιου χωριού.
Αρχίσαμε να δουλεύουμε για το κοινό όφελος όλων των οικισμών και όχι μόνο ο καθένας για το δικό του.
Τα καλοκαίρια οι πλατείες των χωριών μας ζωντάνεψαν.
Αλλού γελάσαμε, αλλού συγκινήθηκαμε, αλλού προβληματιστήκαμε, αλλού τραγουδήσαμε, ξεγνοιάσαμε και σε κάθε περίπτωση είδαμε ότι μας άρεσε.
Διαπιστώσαμε ότι τα «Ταλλαία» έγιναν κομμάτι της ζωής του μεγαλύτερου τμήματος του πληθυσμού του Δήμου μας.
Διότι όταν πας στο Κρυονέρι των 20 κατοίκων και μαζεύονται χίλια άτομα για μια παράσταση, τότε κάτι συμβαίνει.
Όταν πας στον Άγιο Ιωάννη των 15 κατοίκων και μαζεύονται 350 δημότες, τότε κάτι γίνεται διαφορετικό.
Όταν κάνεις συναυλία στο Βώσσακο και το κοινό αγγίζει τα 2000 άτομα, τότε μάλλον έχεις πετύχει.
Και χρησιμοποιώ καθαρά σχηματικά αυτά τα γεωγραφικά σημεία του δήμου, διότι αυτό συμβαίνει σχεδόν παντού.
Μέχρι σήμερα δεν είχαμε καμία αποτυχημένη εκδήλωση στο δήμο μας αναφορικά με τη συμμετοχή του κοινού.
Παράλληλα δε, άρχισαν και οι προτάσεις. Την πρώτη χρονιά εμείς ψάχναμε τους θιάσους και τα μουσικά σχήματα. Ήδη από την επόμενη χρονιά μας έψαχναν αυτοί και τώρα κάθε χρόνο, φτάνουν στο δήμο μας περισσότερες από διακόσιες προτάσεις, μεταξύ των οποίων από τις μεγαλύτερες καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες της χώρας.
Ήδη λοιπόν από τα πρώτα χρόνια αντιληφθήκαμε, ότι το εγχείρημα πέτυχε.
Έπρεπε λοιπόν να κάνουμε το επόμενο βήμα.
Εκείνο, με το οποίο θα προσπαθούσαμε να προσδιορίσουμε τη φιλοσοφία του φεστιβάλ.
Και δεν ήταν δύσκολο.
Είχαμε το όνομα. Τάλως, Ταλλαία, μύθοι, Κρητική Μυθολογία για την ακρίβεια.
Το ζήτημα ήταν ποιος θα αναλάμβανε αυτό το νέο εγχείρημα.
Διότι ένα φεστιβάλ, για να είναι ξεχωριστό, δεν μπορεί μόνο να φιλοξενεί παραγωγές. Πρέπει να έχει και δημιουργικό χαρακτήρα. Να δίδει νέα πράγματα στο πολιτιστικό γίγνεσθαι και να προσεγγίζει την ουσία που θα το καθιστά διαφορετικό.
Σε άλλη περίπτωση όλοι θα κάναμε τα ίδια.
Άρα και εμείς δε θα κάναμε τίποτα περισσότερο από αυτό, που κάνουν όλοι οι δήμοι σε κάθε γωνιά της χώρας.
Ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων.
Θέλαμε όμως το κάτι παραπάνω.
Το σκεπτόμασταν.
Ξέραμε τι θέλαμε αλλά δεν είχαμε βρει τον κατάλληλο άνθρωπο.
Ψαχνόμασταν με όλους τους θιάσους που φιλοξενούσαμε χωρίς αποτέλεσμα.
Μέχρι που ήρθε στη Αγιά η μυθική Ευρώπη.
Χωρίς καμία υπερβολή, εκείνον που χρειαζόμασταν τον πήρε στην πλάτη του ο Τάυρος, ο ίδιος που έκλεψε την Ευρώπη -σύμφωνα με τον μύθο- και μια ωραία βραδιά μας τον έφερε στην Αγιά.
Ομολογώ, ότι εγώ δεν πήγα εκείνο το βράδυ στην παράσταση.
Περίμενα αργά το θίασο, εδώ στο Γαράζο στην Ταβέρνα του Μηνά όπου και γνώρισα τον Γιώργο Χατζηδάκη.
Μαζί με τη Κωστούλα, μιλούσαμε μαζί του πολλές ώρες εκείνο το βράδυ και βέβαια του είπαμε, ότι θέλαμε επιτέλους να γραφεί ένα καινούργιο έργο, αποκλειστικά για τα Ταλλαία.
Του είπαμε την ιδέα, ότι θα θέλαμε να ανέβει ένα έργο βασισμένο στο μύθο του Τάλω, απ’ όπου και το όνομα του φεστιβάλ.
Ομολογώ ότι όταν ολοκληρώθηκε εκείνη η βραδιά, ήξερα, ότι από όσους είχα γνωρίσει μόνο ο Χατζηδάκης είχε το μεράκι να ασχοληθεί με κάτι τέτοιο.
Παράλληλα όμως πίστευα, ότι μάλλον δεν θα το έκανε. Δεν θα έμπαινε σε αυτή τη διαδικασία.
Δεν μπορείτε λοιπόν να φανταστείτε την έκπληξη μου αλλά και τον ενθουσιασμό μου όταν μετά από περίπου τρεις μήνες, δέχθηκα το τηλεφώνημα του Γιώργη Χατζηδάκη, ότι το θεατρικό έργο ΤΑΛΩΣ ήταν έτοιμο!
Και το καινούργιο ταξίδι ξεκίνησε. Τάλως, Φρονίμη της Αξού και Αλοίδες Νύμφες, είναι το αποτέλεσμα αυτού εγχειρήματος.
Τρία νέα έργα, γραμμένα, σκηνοθετημένα, με πρωτότυπη μουσική της Σωτηρία Κολόζου, αποκλειστικά για το δικό μας φεστιβάλ.
Ο Γιώργης Χατζηδάκης και η ομάδα Θεώρηση, προσδιόρισαν επακριβώς τη φιλοσοφία των «Ταλλαίων» και κατέστησαν ξεχωριστό και ιδιαίτερο αυτό το φεστιβάλ.
Ένα φεστιβάλ, που έδιδε πλέον το καινούργιο στο πολιτιστικό γίγνεσθαι όχι μόνο της περιοχής μας αλλά και της χώρας μας.
Μπορεί να φιλοξενήσαμε μεγάλους θιάσους, διάσημους ηθοποιούς και τραγουδιστές, μπορεί να φέραμε σπουδαία ονόματα της μουσικής και του θεάτρου, μπορεί και όντος κάναμε πολλά.
Όμως η επιτυχία του φεστιβάλ και η διαφορετικότητα του ήταν ο Τάλως, ήταν η Φρονίμη, ήταν οι Αλοίδες Νύμφες.
Κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί μας επειδή φέραμε τον Α ή τον Β καλλιτέχνη. Τους βλέπουν όλοι παντού.
Όλες οι μεγάλες αθηναϊκές εφημερίδες και όλα τα πολιτιστικά έντυπα ασχολήθηκαν με τα Ταλλαία και τα καθιέρωσαν, αποκλειστικά γιατί δώσαμε τον Τάλω, τη Φρονίμη και τις Αλοίδες Νύμφες.
Μάλιστα φέτος, προκειμένου να γιορτάσουμε τα δέκα χρόνια Ταλλαία, ο Γιώργης Χατζηδάκης έφτιαξε την μουσικοχορευτική και θεατρική παράσταση « Ο ψηλορείτης τραγουδά τους μύθους του», που αποτελούν ένα ολοκληρωμένο έργο για όλους τους βασικούς μύθους της περιοχής.
Και εδώ μπαίνει και το νέο ερώτημα.
Και τώρα τι;
Πως θα συνεχιστεί το φεστιβάλ;
Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα και πως θα πρέπει να εξελιχθούν τα πράγματα.
Είναι γεγονός, ότι βρισκόμαστε σε μια νέα καμπή.
Υπάρχουν πολλές προτάσεις.
Άλλες για περιορισμό των εκδηλώσεων.
Άλλες για φιλοξενία μόνο σπουδαίων και αναγνωρισμένων καλλιτεχνών.
Κάποιοι πιστεύουν ότι δεν χρειάζονται καν οι εκδηλώσεις και προτιμούν να σταματήσουν.
Γίνεται διάλογος.
Άτυπος προς το παρόν.
Μόνο που εγώ, ως επικεφαλής αυτής της προσπάθειας θα ήθελα να γίνει πλέον επίσημος αυτός ο διάλογος.
Και νομίζω ότι ήρθε η ώρα έκαστος να προτείνει την άποψη του επίσημα, είτε μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο, είτε μέσα στην επιτροπή πολιτισμού, είτε μέσα στους πολιτιστικούς συλλόγους ή τέλος πάντων με όποιο τρόπο νομίζει.
Γι’ αυτό και αποφάσισα να ανοίξω επίσημα αυτή τη συζήτηση απόψε.
Δεν με ενδιαφέρει αν θα είμαι εγώ εκείνος που θα συνεχίσει αυτή την προσπάθεια. Πρέπει να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, ότι εγώ αυτό που ήθελα έγινε. Ο Σπόρος μπήκε και αναπτύχθηκε. Το θέμα είναι τώρα να καρπίσει. Και Δεν γνωρίζω καν ποια είναι η θέση της επιτροπής πολιτισμού και αν θα συνεχίσει να υφίσταται με τη συγκεκριμένη σύνθεση από τον προσεχή Σεπτέμβριο.
Όμως πιστεύω, ότι το Φεστιβάλ πρέπει να συνεχιστεί.
Πρώτον γιατί είναι τεράστια και ουσιαστική η προσφορά του στους κατοίκους του δήμου μας και δεύτερον γιατί είναι το μόνο, το οποίο προβάλλει θετικά την περιοχή μας στα μέσα ενημέρωσης σε μια εποχή που έχουμε δεχθεί δεινά πλήγματα.
Επιπλέον πιστεύω ότι σιγά – σιγά το φεστιβάλ πρέπει να εξελιχθεί.
Πέρα της φιλοξενίας έτοιμων εκδηλώσεων, πρέπει να συνεχίσει να δίδει καινούργια πράγματα.
Πιστεύω δε, ότι αυτό το φεστιβάλ, μπορεί να διαμορφωθεί σε ένα απολύτως ιδιαίτερο γεγονός.
Αυτό μπορεί να γίνει με το να αποκτήσει και αγωνιστικό μέρος.
Πιστεύω, ότι μπορεί να βάλει ως θέμα την Κρητική Μυθολογία και να προκηρύσσει κάθε χρόνο διαγωνισμό, καλώντας ανθρώπους του θεάτρου και της τέχνης να παρουσιάζουν τη δουλειά τους με βάση τους μύθους της Κρήτης.
Να γίνει δηλαδή ένα κέντρο καλλιτεχνικών αναζητήσεων και προτάσεων νέων έργων, πρωτότυπων, που θα παρουσιάζονται για πρώτη φορά στα Ταλλαία.
Μιλώ για ένα ολοκληρωμένο φεστιβάλ με αγωνιστικό μέρος επαναλαμβάνω, το οποίο θα απονέμει βέβαια και τα αντίστοιχα βραβεία.
Ξέρω, ότι δεν είναι εύκολο εγχείρημα και σαφώς πρόκειται για δαπανηρή υπόθεση.
Χρειάζεται περεταίρω σκέψη και δουλειά. Χρειάζεται κρατική ενίσχυση. Χρειάζεται ανθρώπους, που θέλουν να δουλέψουν πάνω σε αυτή την προοπτική.
Χρειάζεται κυρίως όραμα και πίστη.
Απαιτείται ψυχή.
Περισσότεροι εθελοντές επομένως.
Μια πιο μεγάλη ομάδα δουλειάς από όλους, όσοι ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν σε μια τέτοια προσπάθεια.
Παράλληλα δε, να παρουσιαστεί η δουλειά ντόπιων δημιουργών σε όλους τους τομείς των τεχνών.
Να υπάρχει σε κάθε περίπτωση πολύ πιο έντονο το τοπικό στοιχείο.
Να αναδειχθούν οι μουσικοί, οι φίλοι του θεάτρου, οι γλύπτες, οι ζωγράφοι, οι λαϊκοί καλλιτέχνες, όλοι όσοι έχουν κάτι να πουν μέσα από τη δουλειά ή το χόμπι τους.
Εγώ έτσι βλέπω την εξέλιξη των Ταλλαίων.
Πολλές ομάδες ανθρώπων, ενωμένες για μια μεγάλη και ιδιαίτερη γιορτή, που θα την περιμένουμε όλοι κάθε χρόνο με ανυπομονησία και χαρά.
Εύχομαι δε και ελπίζω, ότι θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε όλοι μας αρκετά και επί της ουσίας για το μέλλον αυτού του θεσμού.
Και είμαι βέβαιος ότι θα καταλήξουμε σε κάτι καλό.
Ειλικρινά δε θέλω να σας κουράσω άλλο.
Θέλω να κλείσω με κάποια ευχαριστώ για όλους όσοι συνέβαλλαν σε αυτή την προσπάθεια, που κλείνει δέκα χρόνια.
Έχοντας την επίβλεψη του Φεστιβάλ με την έγκριση του Δημάρχου και του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου μας καταρχήν το πρώτο ευχαριστώ στον Δημήτρη Κόκκινο, που με εμπιστεύτηκε για αυτό το ρόλο ήδη από την εποχή που εγώ ήμουν στην αντιπολίτευση. Δεν υπάρχουν πολλοί δήμαρχοι, που το έχουν κάνει αυτό.
Ευχαριστώ τους Δημοτικούς Συμβούλους και των τριών θητειών, που στήριξαν αυτή την προσπάθεια.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλουμε στα μέλη της επιτροπής πολιτισμού και των τριών θητειών γιατί εθελοντικά προσέφεραν και προσφέρουν τον πολύτιμο χρόνο τους για αυτές τις εκδηλώσεις.
Επίσης στου Πολιτιστικούς Συλλόγους και στα Τοπικά Συμβούλια των οικισμών για την πολύτιμη δουλειά τους καθώς και στους δημοτικούς υπαλλήλους, οι οποίοι αποδείχθηκαν παραγωγικοί συνεργάτες και στα Ταλλαία.
Ευχαριστούμε όλους τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν στις εκδηλώσεις μας, τους τεχνικούς, του εργάτες και όλους όσοι έδωσαν το παρόν με κάθε τρόπο.
Και βέβαια θερμή υπόκλιση σεβασμού και ευχαριστίας στο κοινό των Ταλλαίων. Στους δημότες και τους φίλους του Δήμου Κουλούκωνα. Αυτούς, που στήριξαν και στηρίζουν το θεσμό. Αυτούς που αγκάλιασαν και αγκαλιάζουν όλους τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν. Όλους εσάς δηλαδή, που είστε μαζί μας αυτά τα δέκα χρόνια.
Εύχομαι και ελπίζω τα Ταλλαία να εξελιχθούν, να ανέρχονται συνεχώς τα σκαλιά της καταξίωσης και να συνεχίσουν για πολλά χρόνια ακόμα να είναι συνδεδεμένα με τα καλοκαιρινά μας βράδια στα χωριά μας.
Ευχαριστώ.»

ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΟ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΑΚΟ ΡΕΥΘΥΜΝΟ Οι πέντε ηθοποιοί του σήμερα που υποδύονται πέντε ηθοποιούς της εποχής του Χορτάτση. Νίκος Αλεξίου, Αγγελική Αναγνωστοπούλου, Θοδωρής Θεοδωρίδης, Βίκυ Χαντζή και Αθηνά Κουτσιανούλη.

Ο ΨΗΛΟΡΕΙΤΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΤΟΥ

Με σκηνικό το Αναγεννησιακό Ρέθυμνο, (μια χαλκογραφία άγνωστου καλλιτέχνη του 17ου αιώνα, μεγεθυμένη στα τριάμισι μέτρα), δίνεται η παράσταση «Ο Ψηλορείτης τραγουδάει τους μύθους του». Ως γνωστό οι παραστάσεις του έργου ξεκίνησαν στην Αθήνα, την 1η Ιουλίου στο χώρο του Παληού Πανεπιστημίου, στην Πλάκα, με την ευγενική παραχώρηση του Πανεπιστήμιου της Αθήνας και εν συνεχεία παρουσιάστηκαν στις διοργανώσεις «Στυμφάλια» και «Σικυώνια». Θα ακολουθήσει μια σειρά παραστάσεων στην Κρήτη με την επίσημη στο Γαράζο την Δευτέρα 10 Αυγούστου που θα είναι η πανηγυρική λόγω των δεκάχρονων του Φεστιβάλ Ταλλαία. Και η περιοδεία θα συνεχιστεί με παραστάσεις στο Ηράκλειο και σε άλλες διοργανώσεις του Ρεθύμνου. Το έργο του Γιώργου Χατζηδάκη είναι το έκτο που η θεματολογία του περιστρέφεται γύρω από τους κοσμογονικούς μύθους του Ψηλορείτη, μύθους που περιέχουν τη γενεαλογία ολόκληρου του δυτικού πολιτισμού. Συνοψίζονται « Η Αρπαγή της Ευρώπης», «Τάλως», «Χορτάτσης και Εργίνα», «Φρονίμη, η πριγκίπισσα της Αξού», «Αλοΐδες». Επαναλαμβανόμενα πρόσωπα στο έργο η Ευρώπη και ο μυθικός ήρωας Τάλως, που είχε το λημέρι του σε μια σπηλιά στα Ταλαία όρη. Ο κύκλος των μύθων ανακατεύεται και μοιράζεται μέσα σ’ ένα δραματουργημένο πλαίσιο όπου μια ρεθεμνιώτικη θεατροκομπανία στα χρόνια του Χορτάτση και με πρωταγωνιστές δυο κωμικούς, ξεσηκωμένους απ’ τις κλασικές κρητικές κωμωδίες, αφηγείται, τραγουδάει, χορεύει και παριστάνει . Παίζουν και τραγουδούν οι ηθοποιοί: Νίκος Αλεξίου, Αγγελική Αναγνωστοπούλου, Θοδωρής Θεοδωρίδης, Σωτηρία Κολόζου, Αθηνά Κουτσιανούλη, Βίκυ Χαντζή. Κείμενο και σκηνοθεσία Γιώργος Χατζηδάκης. Μουσική σύνθεση, τραγούδια και κρουστά Σωτηρία Κολόζου. Κρητική Λύρα Τάσος Σταυρακάκης, Κιθάρα Μαρία Κολόζου

Ο Ψηλορείτης τραγουδάει τους μύθους του

Τρεις σκηνές απ το έργο "Ο Ψηλορείτης τραγουδάει τους μύθους του" απ΄την παράσταση στο Παληό Πανεπιστήμιο. Καλοκαίρι 2009
Επάνω: Θοδωρής Θεοδωρίδης, Βίκη Χαντζή, Νίκος Αλεξίου, Αγγελική Αναγνωστοπούλου, Αθηνά Κουτσιανούλη. Στη μέση: Αθηνά Κουτσιανούλη, Βίκη Χαντζή, Αγγελική Αναγνωστοπούλου. Κάτω: Νίκος Αλεξίου, Θοδωρής Θεοδωρίδης

Έχω γράψει τόσα που λίγες αράδες παραπάνω δε βλάφτουν

Έχω γράψει τόσα για την Ευρώπη και τον Τάλω, έχω γράψει τόσα για τη Φρονίμη και τόσα για τις Αλοΐδες που τώρα , για να προτάξω ένα κείμενο στα τρία θεατρικά μου, δεν ξέρω τι να κρατήσω και τι να αφήσω, τι είναι πιο σημαντικό, τι θα βοηθήσει τον αναγνώστη να νοιώσει τη συγκίνηση που δοκίμασα βουτώντας στα πέλαγα και στα νέφη των μεγάλων, των κοσμογονικών μύθων που στοιχειώνουν τον Ψηλορείτη, «το αγιασμένο όρος, που ΄γινε λίκνο του Διός και νυφική του κλίνη». Ωστόσο δεν είναι μόνο αυτά που έγραψα, τα έργα σε μέτρο, τα τραγούδια σε στίχο ομοιοκατάληκτο και τα πολλά σημειώματα και άρθρα για τα ίδια θέματα. Είναι κι αυτά που διάβασα, αυτά που συνάντησα, αυτά που μου αποκαλύφθηκαν στις αναζητήσεις μου. Είναι κι αυτά που αποκόμισα απ’ τις συζητήσεις μου με ανθρώπους που με είχαν προλάβει στην εξερεύνηση και την εντρύφηση του προϊστορικού κόσμου των μύθων.
Είναι άραγε επανάληψη να αναφερθώ στο μύθο της Αρπαγής της Ευρώπης; Αντίθετα, νομίζω πως είναι χρέος. Ένα ολόκληρο έργο παίχτηκε για δυο χρόνια μ’ αυτό το θέμα, ξεσηκωμένο απ’ την πιο αυθεντική πηγή, απ’ τα Διονυσιακά του Νόννου. Ο «μητρικός» αυτός μύθος μας άνοιξε δρόμους οδηγώντας μας σε πολλές παρόδους. Όπως απ’ τον κορμό βγαίνουν κλαδιά και παρακλάδια και φύλλα και καρποί έτσι κι απ’ το μύθο της Αρπαγής της Ευρώπης μας βγήκε μπροστά ο μύθος του Τάλου κι ύστερα διασταυρωθήκαμε με τη Φρονίμη, καθώς αναζητούσαμε διασταυρώσεις στα κιτάπια του Ηρόδοτου. Πρέπει να ξεχωρίσουμε την ιστορία της Φρονίμης και του πατέρα της του Ετέαρχου και το ορεινό βασίλειο της Αξού, όπως και τα όσα δεινά σημειώνει ο ιστορικός για την κόρη αυτή, και να διακρίνουμε την περιεκτικότητα μύθου που περιέχει. Όχι, - καταλήγουμε, - η υπόθεση της Φρονίμης είναι πιο πολύ ιστορία. Ο μύθος εδώ έχει λίγα δικαιώματα. Πολλά συνηγορούν πως έχουμε να κάνουμε με καθαρά γεγονότα που συνέβησαν σε εποχή συγκεκριμένη . Όσο για τα πρόσωπα, τα ιστορικά και γεωγραφικά στοιχεία που αναφέρονται, έχουν τέτοια υποστήριξη απ’ τις γραπτές πηγές και τις ανασκαφικές ανακαλύψεις που η ιστορικότητά τους καθίσταται αναμφισβήτητη. Η δραματουργία βέβαια δεν περιορίζεται και ασφαλώς δεν δεσμεύτηκε απ’ την ιστορική τεκμηρίωση. Αν σταματούσε σ’ αυτά τα όρια τι δραματουργία θα ήτανε; Η θεατροποίηση χρησιμοποίησε τα ιστορικά και τα μυθικά με την αυθαιρεσία που της επιβάλει ο ρόλος της. Κι όπως λέει ο Χορός στην προσφώνηση : «Δεν θέλω της ιστορίας τους κανόνες, μα των μύθων την ασυδοσία, Φρονίμη…» έτσι και η συγγραφική φαντασία έλαβε, κράτησε, απέρριψε, επινόησε, συνέθεσε κι απέδωσε την ιστορία μα τη δική της εκδοχή.
Ο Τάλως όμως ήταν «του μύθου άτρωτο εγγόνι…». Τα κείμενα που τον αναφέρουν δεν διεκδικούν παρά μόνο υπόνοιες πραγματικότητας. Δεν αποκλείεται, πίσω απ’ τον κώδικα του φανταστικού να έχει ο χρόνος κρυμμένη κάποια καταγραφή γεγονότων, όπως συμβαίνει άλλωστε με όλους τους μύθους. Μα ποιος μπορεί να διαβάσει κάτω, ανάμεσα και πίσω απ’ την υπερρεαλιστική όψη του μύθου, ποια είναι η αλήθεια που μας μεταφέρει; Φαίνεται, ωστόσο, πως ο Τάλως ήταν κάποτε στην Κρήτη πρωτεύουσα και κυρίαρχη θεότητα, ηλιακής γενεαλογίας, σε χρόνους πολύ παλαιότερους απ’ το έπος της Αργοναυτικής Εκστρατείας. Αν η εξόρμηση των Μινύων για την αρπαγή του χρυσόμαλλου δέρατος έγινε κάπου στο 1400 π। Χ।, όπως καταλήγουν οι σύγχρονες χρονολογήσεις, η λατρεία του Τάλου σαν θεό του ήλιου, μπορεί να υπήρχε 1000 η και 2000 χρόνια νωρίτερα। Μεταγενέστερα, στα μινωικά χρόνια θα πρέπει να υποβαθμίστηκε σε όργανο εκτελεστικό, σε φρουρό και προστάτη της Ευρώπης και της Κρήτης κατ’ εντολή του Δία. Ο πατέρας των ολύμπιων, όταν πια είχε καθιερωθεί το ολυμπιακό πάνθεο, τον δώρισε στην εκλεκτή του, την Φοινικοπούλα Ευρώπη, διορίζοντάς τον σωματοφύλακα της, αφού μ’ αυτές τις προδιαγραφές κατασκευάστηκε στο εργαστήρι του Ήφαιστου. Δεν είναι τολμηρή, ούτε ριψοκίνδυνη η υπόθεση πως στην μεταγενέστερη μινωική μεταμόρφωση του Τάλου, ( εδώ πρέπει να θυμηθούμε πως πετούσε και πως σ’ ένα αρχαίο νόμισμα εικονίζεται με φτερά ) ταυτίστηκε με τη μορφή του Ερμή, που λατρεύτηκε κι αυτός πληθωρικά στην Κρήτη, στα δυσδιάκριτα χρόνια της προϊστορίας, πριν καθιερωθεί η λατρεία που τον μετέβαλε σε αγγελιοφόρο των Ολύμπιων κλπ, κλπ. Αλλά δεν μας ενδιαφέρει ο Ερμής, όσο και αν προσομοιάζει αρχετυπικά στον Τάλω . Η έμπνευση μας χρησιμοποίησε τον κάτοικο των Ταλαίων όπως ο επικρατέστερος μύθος τον παρουσιάζει, όπως ο Απολλώνιος Ρόδιος τον περιγράφει στο έπος του «Αργοναυτικά», στην δραματική του δηλαδή εμπλοκή στην προσόρμιση της Αργώς στα κρητικά παράλια. Όταν η πανούργα
Μήδεια καταφέρνει να αποπλανήσει τον Τάλω και να της αποκαλύψει το μυστικό του και κείνη στη συνέχεια τον εξουδετερώνει, η κρητική μυθολογία απλώνει ένα υφάδι της εμπλέκοντας στον αργαλειό της μυθοπλασίας της τον μυθολογικό κύκλο της Αργοναυτικής Εκστρατείας κι απλώνοντας την οικουμενικότητά της.
Και εδώ είναι απαραίτητο να σημειωθεί πόσο ευνοϊκά μου προσφέρθηκε ο μύθος για να συσχετίσω , ως συνέπεια της Ύβρης που συντελέστηκε με την Μήδεια και τον Τάλω, με την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης και την καταστροφή του μινωικού πολιτισμού. Ποιητική αδεία κατά το ρηθέν και μ’ αυτό το δικαίωμα δανείστηκα (απ’ την Αρπαγή της Ευρώπης και πάλι) το χρησμό που υπάρχει σχετικά με την εξουσία του κόσμου, που ο Δίας την χάνει και την αρπάζει ο Τυφώνας κι ανατρέπεται τότε η Αρμονία του σύμπαντος. Αυτήν την ανατροπή την μετέφερα στο Αιγαίο υπαινισσόμενος πως η θεά Αρμονία «γκρεμίστηκε και πάλι απ’ το θρονί της και ο Τυφώνας ξαναβγήκε απ’ τα τάρταρα» όταν η Μήδεια πάτησε το βέβηλο πόδι της στην Κρήτη. Οι προεκτάσεις όπως πάντα στη δικαιοδοσία του θεατή.
Στο τρίτο έργο οι συγκυρίες μου επέτρεψαν οι προεκτάσεις να γίνουν πιο ευανάγνωστες. Τα γνωστά θλιβερά γεγονότα του Μυλοποτάμου, που συντάραξαν τη κοινή γνώμη, ελληνική και διεθνή, μου έδωσαν το εύρημα της επέλευσης του κακού που κάνει τους αρχέγονους μηχανισμούς να τεθούν σε λειτουργία και να ηχήσει το προσκλητήριο που αφυπνίζει τις πολέμιες του κακού, τις θυγατέρες του Τάλου, τις Αλοΐδες. Οι κοπελιές αυτές δεν έχουν τόσο μεγάλη την υποστήριξη της μυθολογίας όσο της λαογραφίας. Με ισχνή μυθολογική γενεαλογία, εδραιωμένες περισσότερο σε μεταγενέστερες δοξασίες της λαϊκής αντίληψης, προφανώς επηρεασμένες απ’ την ονομαστική συγγένεια με την ηλιογενή ρίζα: Ήλιος, Τάλως, Αλοΐδες, Ελωτία ( Το κρητικό όνομα της Ευρώπης ) μοιράστηκαν κι αυτές τον ηρωικό ρόλο του υπερασπιστή του καλού. Έλαβαν λοιπόν το μήνυμα και ήρθαν στην εποχή που ο κακούργος ο Σκάρπος, ο τρισάθλιος, ο χιλιαφορεσμένος, πειρατής και απαγωγέας κοριτσιών έχει ενσκήψει στο Μυλοπόταμο. Δεν μπορώ εδώ να παραλείψω το αναγεννησιακό πλαίσιο μέσα στο οποίο τοποθέτησα τη δράση των Αλοΐδων. Ζευγάρωσα την προϊστορία με την Ενετοκρατία κι έβαλα το φανταστικό περιστατικό του Σκάρπου να συμβαίνει κάπου στα 1600, στο Ρέθυμνο φυσικά, στα χωριά της βορειοδυτικής πλαγιάς του Ψηλορείτη, ήγουν στο Μυλοπόταμο. Όχι μόνο.
Στο έργο Χορτάτσης και Εργίνα, το πέμπτο της εξαλογίας (έξη, μαζί με το φετινό: «Ο Ψηλορείτης τραγουδάει τους μύθους του») που το παρουσιάσαμε το καλοκαίρι του 2006 σε εναλλασσόμενες παραστάσεις με τον Τάλω, η γεωγραφία είχε μεταφερθεί δυτικά, στην αμαριανή κοιλάδα, στα κράσπεδα ανάμεσα Ψηλορείτη και Κέδρος. Ένας μυθιστορηματικός έρωτας του Χορτάτση δρασκελίζει το μεγάλο βουνό και συναντάει την αγαπημένη του στην πεδιάδα της Μεσσαράς, στη Γόρτυνα, επισημαίνοντας την κατάκτηση της Κρήτης απ’ τους Αχαιούς, τους Αρκάδες. Αναγεννησιακής ατμόσφαιρας κατακάθαρα το έργο αυτό ( το μόνο που δραματοποιεί την κρητική Αναγέννηση) δεν δυσκολεύτηκε εντούτοις να αναμειχθεί και να συμπλεχθεί με την μυθική περίοδο του προϊστορικού βασιλιά Αστερίωνα, γιού του Δευκαλίωνα και συζύγου της Ευρώπης. Το έργο Χορτάτσης και Εργίνα θα εκδοθεί προσεχώς συντροφευμένο από τα νεώτερα, γραμμένα ήδη αλλά άπαικτα.
Δε με παίρνει να γράψω περισσότερα για τα τρία έργα μου που περιλαμβάνονται στις σελίδες του παρόντος. Κρίμα, γιατί έχω πολλά να σημειώσω που τα θεωρώ σημαντικά και αναπόσπαστα. Θέλω να πω για τον δεκαπεντασύλλαβο που με τρόπο πραγματικά μυστηριώδη και σχεδόν μεταφυσικό αναβλύζει απ’ τον νου μου, λες και στοχάζομαι και λειτουργώ με τον ρυθμό του. Έχω την ανάγκη να σημειώσω πόσο με γοήτευσε η συνύφανση των μύθων με τα διάφορα ιστορικά δεδομένα, να φέρνω δηλαδή σε επαφή την Αριάδνη με τον Τάλω και σε σύγκρουση με τη Μήδεια. Να φέρνω τους Αχαιούς να πολιορκούν το ορεινό βασίλειο της Αξού, να συνδέω τον μινωικό πολιτισμό και πολιτισμό του Αιγαίου με την υπόνοια πως Κρήτη και Θήρα ήταν η χαμένη Ατλαντίδα. Με ενθουσίασαν τα πρόσωπα και οι ιδέες που μου γεννήθηκαν στην αναγεννησιακή διαπραγμάτευση των ιστοριών μου. Να αναφέρω τον ιταλό θεατρίνο Αντόνιο Μολίνο, (πρόσωπο ιστορικό) απ’ το Χορτάτσης και Εργίνα, την Βενετσιάνα θεατρίνα Φαίδρα και την εξαδέρφη του Χορτάτση, την Υακίνθη. Πραγματική απόλαυση και χαρά μου πρόσφεραν οι δυο κωμικοί, το αρχετυπικό αυτό ζευγάρι των κλασικών κωμωδιών και αναγνωρίσιμες «μούρες» του κρητικού θεάτρου, ο Γιάκουμος κι ο Νικολής, που τους έπλασα για τις Αλοΐδες, αλλά τους ξαναβρήκα στο φετινό έργο πολύ πιο εμπνευσμένους, κεφάτους και εξαιρετικά λειτουργικούς। Θέλω επίσης να πω για την επικοινωνία που πέτυχαν με τα έργα μου οι αρχαίοι μύθοι με τους σημερινούς τους απόγονους, τους θεατές, μικρούς και μεγάλους που κάθισαν απέναντι απ’ τα διαδραματιζόμενα και ήπιαν απ’ το ρακί απόσταξης του μακραίωνου παρελθόντος τους। Θέλω ακόμα να σημειώσω πως γύρισα αγόγγυστα τη ράχη σε μια τριανταπεντάχρονη καριέρα του θεατρικού κριτικού ( κράτησα μόνο το καθηγητιλίκι από ανάγκη βιοπορισμού) για να αφοσιωθώ στη σπουδή και στην εξόρυξη των σπάνιων αυτών κοιτασμάτων.
Αν και πολλά και πολλοί προσπάθησαν να με κάνουν να μετανιώσω για τη διάθεση κόπου και μόχθου, δεν το πέτυχαν ούτε στο ελάχιστο. Τους θυμάμαι όμως, αν και θα’ θελα να τους ξεχάσω. Θα μου δοθεί ωστόσο ευκαιρία να τους ελεεινολογήσω σε άλλον τόπο, λιγώτερο αξιοσέβαστο. Ωστόσο με κανέναν τρόπο δεν μπορώ να ξεχάσω τους φίλους, αυτούς που συνοδοιπορήσαμε, τους συμμέτοχους, τους ομόθρησκους στη λατρεία του πολιτισμού, της παράδοσης, της ιστορίας, του βαθέως συναισθήματος στη Κρήτη κι σ’ ό,τι γεννάει αυτό το συναίσθημα। Δε θα τους μνημονεύσω ονομαστικά। Το έχω κάνει πολλές φορές και φοβάμαι μη και το ξεφτίσω। Να σημειώσω μόνο υπενθυμητικά πως όλα και όποια αξιώματα και τα οφίτσια πάνε κι έρχονται και ξεχνιούνται. Ας ελπίσουμε πως αυτά τα έργα, τα μυλοποταμίτικα και τα αμαριώτικα, τα έργα των μύθων του Ψηλορείτη θα μείνουν και θα παιχθούν και θα παίζονται ξανά και ξανά και μετά από μας και πως όλοι που τα ενθαρρύναμε θα βρισκόμαστε εκεί τις βραδιές, όποτε κι αν παρασταίνονται.

Είπα πως δε θα μνημονεύσω κανέναν. Δεν μπορεί όμως να αποσιωπηθεί πως η έκδοση αυτών των έργων γίνεται για τα δεκάχρονα των Ταλλαίων, του μικρού αλλά άξιου φεστιβάλ του Δήμου Κουλούκωνα και δεν είναι κρυφό ποιος το ίδρυσε, ποιος το διευθύνει , σε τίνος τα χέρια αξιώθηκε και ποια ήταν συμπαράσταση του δημοτικού άρχοντα, του ίδιου σ’ όλη αυτή τη δεκαετία. Κι αν αναφέρω ονομαστικά τον δημοσιογράφο Μανούσο Κλάδο και την δήμαρχο Δημήτρη Κόκκινο δε είναι για επιδαψίλευση η φιλοφρόνηση, είναι για να αποτελέσουν παράδειγμα για πολλούς άλλους που λειτουργούν με κοντοφθαλμοσύνη και σκοπιμότητα παραμερίζοντας την ύψιστη προτεραιότητα του πολιτισμού. Για την Κρήτη μιλάμε.

Γιώργος Χατζηδάκης

Επιστολή προς την υπεύθυνη πολιτισμού του Δήμου Ρεθύμνου

Αγαπητή κυρία Πέπη Μαμαλάκη Μπιρλιράκη

Κανείς μέχρι σήμερα δεν καταπιάστηκε να γράψει και ν’ ανεβάσει θεατρικά έργα για τους αρχαίους μύθους του Μυλοποτάμου και γενικότερα του Ψηλορείτη। Έχει κάποια αξία αυτό; Ρωτάω ανθρώπους που νοιάζονται για τον τόπο και τον πολιτισμό του। Ρωτάμε ανθρώπους που είναι ταγμένοι να φυλάνε και να προβάλουνε την παράδοση. Ρωτάμε ανθρώπους που έχουν θιγεί και έχουν θυμώσει που ο αρχαίος αυτός τόπος, ο πανάρχαιος, ο τόπος απ’ όπου ανέτειλε η χαραυγή του δυτικού πολιτισμού, έχει δυσφημιστεί στα πέρατα του κόσμου κι έχει γίνει συνώνυμο της εγκληματικότητας και της κακοήθειας.
Κανείς μέχρι σήμερα δεν έφτιαξε θιάσους με δέκα και δεκαπέντε άτομα, ηθοποιούς, μουσικούς, τεχνικούς αφιερώνοντας έξη χρόνια απ’ τη ζωή του, για να τους κατεβάσει στην Κρήτη ( και στην Αθήνα και σε πολλά μέρη της Ελλάδας ) και να παρουσιάσει τα έργα με τους αρχαίους μύθους, γραμμένους σε δεκαπεντασύλλαβο κρητικού ήθους και τεχνοτροπίας , στους φυσικούς αποδέκτες της προϊστορικής κληρονομιάς.
Η παράσταση «Ο Ψηλορείτης τραγουδάει τους μύθους του» είναι το απόσταγμα, είναι η σύνοψη, όλων των έργων που παρουσιάσαμε απ΄ το 2002, είναι τα τραγούδια ( 22 εν συνόλω ) με τα θεατρικά εμβόλιμα τα αφηγηματικά που δυο κωμικοί που συναντούνται στο Γαράζο σ’ έναν πανηγύρι για τον Τάλω, ένα καλοκαίρι του 1590 και εξιστορούν τους μύθους, υποδύονται τα πρόσωπα και μεσολαβούν στα τραγούδια που η ζωντανή ορχήστρα εκτελεί . Τραγούδια για την Ευρώπη και τον Τάλω, τον Μίνωα και την Αριάδνη, τον Κύρβα, τον Ετέαρχο και την Φρονίμη, για τη Θήρα, τη Ζώμινθο, την Ελεύθερνα, τ’ Αμάρι, το Μέρωνα, την Ιεράπυτνα, την Κνωσό. Τραγούδια για τον Ψηλορείτη και τον Μυλοπόταμο, για τη Γόρτυνα, για τ’ Ανώγεια, την Αξό, το Γαράζο, τ’ Απλαδιανά, την Επισκοπή, τους Αλόηδες, το Δαμοβόλο, τον Αΐμονα, τις Δαφνέδες, για κάθε γωνιά γης που ακουμπάει στο ιερό βουνό (λίκνο και κλίνη του Δία).
Κάναμε το χρέος μας!...Αφήνουμε έργο που η κύρια σπουδαιότητά του είναι πως δεν έχει μέχρι σήμερα κανείς επιχειρήσει κάτι παρόμοιο. Οι όποιες άλλες αξίες του θα κριθούν στο μέλλον. Έξη θεατρικά έργα αφημένα στην εξουσία σας, σε σας που σήμερα έχετε τη δύναμη να αποφασίζετε τι θα δώσετε ως πολιτιστική προσφορά στους ανθρώπους που διαφεντεύετε την ψυχαγωγία και την πολιτιστική τους επιμόρφωση.
Γειά σας
Γιώργος Χατζηδάκης.